Bianca de Vrind-Zegers

Aan mij zie je niets

schets van een kiwi in zijn hol onder de grond

Aan mij zie je niets is de voorlopige titel van mijn debuut. Het is een verhalende autobiografie, die ik zodanig vorm heb gegeven dat hij net zo leest als een roman. Met andere woorden: alle feiten zijn waar gebeurd zoals ik ze me herinner of zoals ik ze heb genoteerd in mijn dagboek en verslagen en ik heb daarvan niets overdreven of mooier gemaakt. Wat ik mij niet meer goed herinnerde heb ik weggelaten. Daarbij heb ik de gebeurtenissen zodanig gekozen, gerangschikt, belicht en soms wat in elkaar geschoven, zodat zij het verhaal met behulp van de nodige stijlmiddelen voortstuwen en ondersteunen zoals in literaire fictie. Het is overigens de vraag waar je de grens tussen waarheid en fictie legt. Als je drie mensen spreekt over dezelfde feitelijke gebeurtenis van jaren geleden, dan vertellen ze allemaal hun eigen verhaal, zoals het hen heeft geraakt en is bijgebleven of juist niet. Dit is mijn verhaal.

Rond haar veertigste worden de kinderen van de hoofdpersoon gediagnosticeerd met autisme, waarna zij ook zichzelf herkent in de omschrijving.De voorlopige titel van het boek is Aan mij zie je niets, omdat autisme bij volwassen personen met een normale intelligentie aan de buitenkant vaak niet te zien is en daarom wordt het vaak niet begrepen. Maar God ziet je wel zoals je bent en Hij houdt toch van je. Het plaatje bovenaan deze pagina heb ik zelf getekend. Het zal waarschijnlijk niet de cover van het boek halen, maar voor nu is het voldoende illustratief. Het is een kiwi, een bijzondere en zeldzame vogel die voorkomt in Nieuw-Zeeland. De hoofdpersoon in mijn boek heeft een fascinatie voor vogels en identificeert zich onder andere met deze vogel, die afwijkend is van andere soorten vogels en die zich overdag verbergt in zijn schuilplaats, zodat je hem niet ziet.

Ik licht alvast een tipje van de sluier op met een drietal fragmenten uit het manuscript:

"Een keer in een bus voelde ik hoe een meisje achter me zich niet langer kon beheersen. Ze stond op, plantte haar hand op mijn hoofd en duwde haar nagels zo ver mogelijk in mijn huid. Het deed geen pijn, want ik ben altijd al bijna ongevoelig geweest op mijn hoofdhuid, maar het was een vreemde gewaarwording om zo tastbaar iemands haat te kunnen voelen. Het was zo onwerkelijk dat het wel iets heiligs leek te hebben, iets waar je niet over praat, een pact tussen haar en mij. Toen ik achterom keek, zag ik haar vertrokken gezicht."

"Ik hield zielsveel van klassieke muziek en koesterde de irreële wens om er ooit eens mee te kunnen doordringen in al die afgestompte hoofden om me heen, die alleen maar wilden luisteren naar patat-met-mayonaise-muziek. Patat hapt lekker weg en het is volksvoedsel nummer één, maar het is geen haute cuisine en het is ook niet gezond om het elke dag te eten. Zo was het met muziek ook. Goedkope massamuziek kon dan wel lekker klinken, maar het bracht je echt niet naar een hoger niveau. Ik ordende mijn lievelingsopnames, steeds opnieuw, op alfabet, op genre, op periode, op bezetting. Ik maakte cassettebandjes met allerlei overtuigende samenstellingen en was er uren mee bezig, zonder besef van tijd, me inbeeldend dat ik die sufferds ermee over zou halen en dat ze dan voorgoed zouden veranderen in betere mensen met een betere smaak."

"...Ik, met de schuwe blinde kiwi in mijn hart. Laatst speelde ik een spelletje met mijn oudste zoon en ik vroeg:"Als jij een vogel was, wat voor vogel zou dat dan zijn?" Ik was benieuwd of hij ook zou kiezen voor een soort met zulke unieke eigenschappen als de kiwi. Er zijn verbazingwekkend veel soorten vogels.Gekleurde, saaie, langzame, snelle, slimme, domme, groot, klein, vogels die kunnen vliegen, vogels die kunnen zwemmen, vogels die hard kunnen lopen. Het zegt vast wel iets over iemand welke vogel hij bij zich vindt passen. Niet iedereen snapt dit spelletje. Sommige mensen kiezen een vogel die ze leuk of mooi vinden, maar dat is niet de bedoeling. Je kunt geen merel zijn als je niet puur en eenvoudig bent en niet van zingen houdt en je kunt geen kolibrie zijn als je maar gewoon uit de Hollandse klei getrokken bent. Mijn moeder vond zichzelf een koolmeesje, want die hebben van die mooie kleuren en ze zijn ook altijd zo lekker bezig. Vooruit dan maar.

"Een zeearend" zei mijn zoon."

Op dit moment ligt het boek ter beoordeling bij een uitgever.

.

Solace

Mensen die mijn manuscript van Aan mij zie je niets hebben gezien opperden de mogelijkheid om er een vervolg op te schrijven. Daarover heb ik nagedacht, maar voorlopig ga ik het niet doen. Het was ontzettend moeilijk om personen op een respectvolle, liefdevolle en tactvolle manier in te zetten als personage in mijn eerste boek. Niet omdat het in het echt van die onmogelijke mensen zijn hoor, maar er zijn nu eenmaal zaken bij die niet alleen maar over mij gaan. Ik heb daarbij voor moeilijke keuzes gestaan: Wat vertel ik wel en wat niet en hoe manoevreer ik om lastige interpersoonlijke gebeurtenissen heen zonder de waarheid en de verhaallijn geweld aan te doen? Ik heb moeten knippen in voor mij betekenisvolle verhaalelementen en zelfs hele hoofdstukken moeten schrappen. Het verhaal is er uiteindelijk beter van geworden, maar een vervolg zou mij opnieuw voor dilemma's zetten. Misschien later, als ik weer een paar dagboeken heb volgeschreven over het autisme in mijn gezin en ik weer genoeg bruikbaar feitenmateriaal heb om een verhaallijn uit te destilleren.

Ik ben wel bezig met het uitdiepen van onderwerpen uit mijn eerste boek. Dat ligt dus wel heel nauw naast mijn eigen verhaal, maar ik vertel erover met verzonnen personages en niet alle gebeurtenissen die ik omschrijf zijn uit het echte leven gegrepen. Ik ben vooral aan het nadenken over vriendschap en verbondenheid en als dat er niet is. Over eenzaamheid dus, onzichtbare eenzaamheid waar andere mensen zomaar aan voorbij gaan. De eerste freewrites waarmee ik het onderwerp aan het aftasten ben heb ik al uitgetikt in een eerste hoofdstuk. Het is nog echt meer verkennen dan echt schrijven wat ik aan het doen ben. Ik probeer mijn personages te leren kennen door ze met elkaar in gesprek te brengen en ik schrijf dingen op uit mijn eigen dagelijkse leven en mijn eigen herinneringen die ik kan gebruiken ter inspiratie.

Om alvast iets te verklappen: Het verhaal zit eigenlijk al in de voorlopige titel: Solace. Solace: Troost in het Engels en een zeldzame naam voor zowel jongens als meisjes in Amerika. Het komt van het Latijnse Solacium. In het Nederlands: Soelaas. Sol: Zon in onder andere het Spaans. Sola: Alleen, ook in het Spaans. Het kan ook eenzaam betekenen, maar dat hoeft niet. Sola: meisjesnaam, gebaseerd op het Latijnse Sola gratia: alleen door genade. Gewenst. Lace: Fijn kantwerk in het Engels. Ace: De keer dat de tegenstander de bal van jouw service niet kan terugslaan.

Daar zit wel een goed verhaal in, toch? Nu moet ik het alleen nog goed opschrijven.



Wordt vervolgd!

.



Geïnteresseerd?

Neem contact op of deel deze pagina met anderen

© 2019 Bianca de Vrind-Zegers contact